تحلیلی نرمش قهرمانانه و ضرورت‌های زمانه

IMG14161657-500x300پس هم به طور کلی و هم به‌صورت خاص در قضایای سیاست خارجی، فشار افکار عمومی و تأکید حداکثری بر آرمان‌ها موجب تصمیم سازی درست در کشور و عدم تسلیم واقع‌نمایی‌ها و تغییر محاسبات مردم و مسئولین می‌شود، هم یک ابزار جدی برای مسئولین است. هم تکرار اصول مهم است، هم مخالفت با تصمیمات غلط، هم ایستادن در مواردی که احتمال تصمیم‌گیری غلط هست.

بسم الله الرحمن الرحیم

اشاره: با سخنرانی رهبر انقلاب در جمع مسئولین سپاه در مورد نرمش قهرمانانه موجی از تحلیل‌ها در این مورد شکل گرفت. تطبیق شرایط با پذیرش قطعنامه و جام زهر، تطبیق شرایط با صلح امام حسن (علیه‌السلام)، تطبیق شرایط با صلح حدیبیه، تغییر رویکردهای نظام در تقابل با نظام سلطه و آمریکا، اثر کردن فشار‌ها بر ایران، عقب‌نشینی رهبری ایران و…. بخشی از این موارد است. از سوی دیگر خیل زیادی از نیروهای وفادار به انقلاب با توجه به تأکیدات رهبر انقلاب مبنی بر حمایت از دولت، و شوک و بهت و سرگرم شدن به مقصریابی در مورد انتخابات، دچار نوعی گیجی و ابهام گردیده‌اند. برای بازخوانی وظیفه نیروهای انقلاب در چنین شرایطی بازخوانی چند مسئله ضروری است:


الف) شرایط کشور چیست؟ آیا ما در شرایط صلح حسنی یا حدیبیه هستیم؟

طبیعی است در نگاه اسلام، گسترش عدالت و اجرای احکام اسلامی اصل است و صلح و جنگ و مذاکره و رابطه و تخاصم و…. فرع بر تحقق این اصول در چارچوب نیاز‌ها و شرایط (مقتضیات) زمان و مکان است. در اینجا باید شرایط صلح حسنی و حدیبیه و شرایط پذیرش قطعنامه را مشاهده کرد. باید دید، آیا آن شرایط تحقق یافته است و شیوه‌های دیگر کارایی خود را ازدست‌داده است؟ آیا کشور در بن‌بست قرار گرفته است؟ و بین دوراهی انقراض و انحطاط و عقب‌نشینی مقابل دشمن راهی جز این شرایط نیست؟ آیا مردم ما خسته شده‌اند و به عقب‌نشینی مقابل جهان خواران و مستکبرین تن داده‌اند؟

• شرایط پذیرش حکمیت در صفین و صلح حسنی

در مدل فکری اسلام شیعی، حکومت و ولایت نه یک پدیده دستوری بالا به پایین، که محصول برآیند روابط درونی امام (رهبر جامعه دینی) با امت است، به گونه‌ای که رهبر جامعه دینی با آموزه سازی بر مبنای اصول ثابت دینی، جهت‌های کلی حرکت جامعه را مشخص می‌کند، و بر اساس ظرفیتی که امت و لایه‌های مختلف آن (گروه‌های مرجع، نخبگان، مسئولین، مردم عادی و….) نشان می‌دهند تصمیماتی اتخاذ می‌کند در سیره معصومین و مشخصاً دوران حکومت نبوی و علوی با نمونه‌هایی ازاین‌دست به‌صورت جدی مواجهیم، که همراهی و پذیرش امت موجب اتخاذ تصمیمات حداکثری شده، و عدم همراهی یا عدم نمایش ظرفیت صد درصدی زمینه‌های اتخاذ تصمیمات دیگری را مواجه کرده است. در رأس همه این موارد، پذیرش حکمیت در صفین و صلح حسنی است. در هر دو مورد، رهبر جامعه دینی ضمن نشان دادن مسیر اصلی مقابله با دشمن (رفع فتنه از عالم)، به دلیل ایجاد بن بست و عدم همراهی امت (سپاه امام حسن (ع) از شدت درگیری‌ها شعار بقا و زندگی و ترک مخاصمه می‌دادند «البقیه البقیه») مجبور به تغییر رویکرد در مواجهه با دشمن (حاکم جائر) گردیده است. بن بست و بحران به گونه‌ای بوده که حتی به رهبری دینی حمله آورده شده و خطر جان آن‌ها در میان بوده است. یعنی هم بن بست رخ داده است، هم امت همراهی نکرده است، و حتی به سراغ تحمیل به رهبر دینی رفته‌اند. بعد در هر دو مورد رهبر جامعه دینی بدون عقب‌نشینی، شکست نظامی را به پیروزی سیاسی تبدیل کرده، یا ضمن خالص‌سازی امت، باب‌های جدیدی به مبارزه گشوده‌اند. پیمان‌نامه صلح امام حسن (علیه‌السلام) و گرفتن امتیازات بزرگ و واقعی از پیروز می‌دان، و باز کردن باب مبارزه با منافقین و متحجرین داخلی (خوارج و کوفیان) و مبارزه سیاسی و فرهنگی با مستکبرین (معاویه) و رشد دادن نیروهای مبارز واقعی و تکثیر نیروهای خالص از دل امت مهم‌ترین این رویکرد‌ها بوده است.

• شرایط حدیبیه

در حدیبیه جبهه اسلام در این شرایط در بن‌بست نبود، امت هم آماده مقابله بود (تا حدی که پذیرش صلح مقاومت و هزینه‌ها و اعتراضات داخلی را برافروخت که منجر به بیعت مجدد مشهور به بیعت رضوان شد)، آنچه صلح را در شرایط قوت و پیروزی‌های مختلف جبهه اسلام علیه کفر در غزوات مختلف و پیروزی در جنگ احزاب و مقابله با منافقین و یهود فتنه‌گر و ناامن کردن شریان‌های اقتصادی دشمن ضروری کرد، ایجاد فرصت برای تبلیغ اسلام و رفع شبهات تبلیغاتی به‌واسطه نرسیدن صدا و ایجاد امکان متقابل رفت‌وآمد به مکه و مدینه و فتح نرم مکه و اضافه کردن گروه‌های دیگر به مسلمین بود، یعنی پیامبر با خرید فرصت در شرایط قوت سیاسی و اقتصادی و نظامی، معارضه نظامی با هزینه‌های زیاد، که می‌توانست نمود کشورگشایی نیز بیابد، را به پیروزی قطعی و نرم بدون هزینه مثل امکان کشته شدن مؤمنین و مشخصاً زنان و کودکان مسلمان در مکه را فراهم کرد و زمینه‌های فروپاشی حکومت قریش را فراهم کرد. در حقیقت شرایط و ابهام دستاورد‌ها و هزینه زا بودن بدون حصول فایده مشخص در صورت معارضه نظامی و حتی خطر انقراض و ضعف مسلمین در این صورت و همراهی گروه‌های غیر مستکبری که فضا برایشان روشن نبود به دست‌یابی به پیروزی قطعی منتهی شد، تا آنجا که حتی سران کفر و نفاق مثل عمرو بن عاص و خالد بن ولید (که طلیعه‌دار سپاه کفر و امضاکننده قرارداد صلح با پیامبر بود) نیز به مسلمین پیوستند.

• شرایط پذیرش قطعنامه

شرایط کشور در سال‌های پایانی جنگ، شرایطی بحرانی بود. نمونه‌هایی از آن را می‌توان اینگونه برشمرد: وضعیت آشفته اقتصادی به‌واسطه تحریم‌ها و مدیریت غلط اقتصادی، تبلیغات بین‌المللی علیه کشور، ورود مستقیم آمریکا به مبارزه نظامی، خالی بودن جبهه‌ها از رزمنده به دلیل جنجال‌های سیاسی و اولویت یافتن زندگی روزمره و ضعف تبلیغاتی مسئولین، بحران اجتماعی پشت جبهه در دور نگه‌داشتن مردم از ارزش‌ها و حتی سر گرفتن دعوا سر هزینه‌های جنگ بین مردم که حتی در مشاجرات درون مردم و بین پرستاران و رزمندگان در بیمارستان‌ها نمود می‌یافت و هزینه‌های جنگ که حتی عدم همراهی بخشی از بزرگان حوزوی و تلاش‌های آنان برای پایان جنگ حتی در قالب برنامه های معنوی داشت، معارضات سیاسی جناح‌ها، ایستادگی بخشی از مهم‌ترین نیروهای انقلاب مقابل تداوم جنگ و سیاست‌های کشور نظیر انتقادات قائم‌مقام رهبری (حسینعلی منتظری)، اعلام «ما نمی‌توانیم» از جانب مدیران سیاسی و نظامی کشور، پیگیری مدام پایان جنگ از طرف فراکسیون موسوم به مجمع عقلا به ریاست حسن روحانی در مجلس علی‌رغم مخالفت شدید امام(بر اساس روایت خاطرات هاشمی رفسنجانی). این‌ها و سایر موارد، امام را به پذیرش جام زهر رساند. به عبارت دیگر بحرانی بودن فضا و عدم همراهی امت، زمینه‌ساز تصمیم امام درباره پذیرش قطعنامه شد.

در چنین شرایطی باید دید آیا شرایط کشور با چنین مواردی سازگار است؟

• آیا کشور در شرایط بن بست است؟

تحریم‌های ظالمانه و غیرانسانی و کم‌سابقه در تداوم سایر دشمنی‌ها با اسلام ناب و انقلاب اسلامی، بعد از سی سال فراز و نشیب تدریجی و در سال‌های اخیر شدت دو چندان یافته و از اقتصاد تا سلامت مردم و سایر عرصه‌های عینی زندگی را تحت تأثیر قرار داده است. در کشور نیز اقداماتی در برابر تحریم‌های اطلاعاتی، تجاری، مالی، رسانه‌ای انجام‌شده است. حال سؤال اینجاست آیا ظرفیت‌های ممکن داخلی و خارجی برای مقابله با تحریم‌ها و کم اثر کردن آن‌ها و آسیب‌ناپذیر کردن اقتصاد و سلامت و تا مین امنیت غذایی و….. به‌کار گرفته شده‌اند؟ آیا ظرفیت‌های بالقوه مردم در این قضیه بالفعل شده است؟ و ما به این نتیجه رسیده‌ایم که دیگر کاری از دستمان برنمی‌آید و همه مسائل کشور وابسته به سیاست خارجی و تغییر رویه سی و پنج سال گذشته است؟

حال آن‌که اساساً ماهیت تحریم به مثابه جنگ اقتصادی در داخل کشور نه از جانب مسئولین و نه از جانب نخبگان و مردم – حتی نیروهای بسیج- مورد توجه واقع نشده است. از میان راهکارهای مختلف، برای کم کردن آثار تحریم و درمان ساختارهای معیوب اقتصادی بسیاری از روش‌ها به‌کار گرفته نشده‌اند. علی‌رغم تبلیغات و سخنرانی‌ها و برنامه‌های بی‌محتوا در باز‌شناسی اقتصاد مقاومتی و تبیین تفاوت آن با اقتصاد ریاضتی! الزامات عملی آن در حوزه‌های موثر بر اداره کشور و زندگی مردم، با مدیریت و سازمان جهادی رو به رو نگردیده است، از کارهای ساده نظیر پیگیری حقوقی برای رفع تحریم‌های غیرقانونی و فعال کردن دیپلماسی عمومی تا حذف دلار و ارز واسط از مبادلات تجاری تا اصلاحات ساختاری در حمل‌ونقل و گمرک و…. کارهای نشده بسیاری وجود دارد که هرکدام باب‌های جدیدی به روی کاهش فشار‌ها به روی ملت و آسیب‌ناپذیری کشور می‌گشاید. مواردی که مثل حذف ارز واسط (دلار) از تعاملات بین‌المللی علاوه بر ممانعت از دخالت دشمن، ضربه‌هایی عینی و حقیقی به او وارد می‌کند. در واقع، مقاومت ملی در برابر تحریم، فرصت‌های زیادی را پیش رو دارد که در حصار ندانستن‌ها و نخواستن‌ها و نتوانستن‌ها به تنگ آمده است.

در عرصه سیاست خارجی نیز شرایط، یادآور بن‌بست نیست و نمودار جدی از ضعف کلی دشمن و قوت‌های جدی انقلاب کبیر اسلامی مشاهده می‌شود. بحران اقتصادی غرب و اعتراض به‌نظام سرمایه‌داری، از بین رفتن بعضی رژیم‌های فاسد در غرب آسیا و شمال آفریقا، تغییر موازنه در سوریه با مبارزات مردمی و تلاش‌های ایران و حزب‌الله، ضعف مخالفین جمهوری اسلامی در منطقه مثل عربستان و دچار مشکل شدن گروه‌های اسلامی نا‌همراه باسیاست‌هایی مثل سوریه در جاهایی مثل مصر و تونس و…. واژگونی امیر قطر به‌عنوان یکی از مهم‌ترین حامی دیکتاتورهای منطقه، تضعیف شدید ترکیه و اعتراض داخلی به علت حمایت از معارضه سوریه در مخالفت با ایران و…. نموداری از این نقاط قوت است. همه این موارد اضافه بر رشد و پیشرفت‌های علمی و فناوری و اقتدار ملی حاصل از حماسه سیاسی و…. است.

xgyevaurr1rexrga7uk

• آیا مردم از مسیر انقلاب و همراهی در ایستادگی در برابر غرب برگشته‌اند؟

بسیاری تحلیل‌گران با استناد به شعارهای انتخاباتی رییس‌جمهور مبنی بر تعامل سازنده با دنیا تأکید به خستگی و عقب‌گرد مردم می‌کنند، درصورتی‌که هم اصل حضور مردم در انتخابات در شرایط تحریم و فشار بین‌المللی برای عدم حضور، خود نشان از پیوستگی مردم با انقلاب اسلامی دارد، هم رییس‌جمهور در انتخابات از سازش با نظام سلطه سخن نگفت و هم تحلیلگران می‌دانند که این مسائل در صلاحیت رهبری انقلاب نه رییس‌جمهور‌ها است. از سوی دیگر به فرض پذیرش چنین افرادی آرای رییس‌جمهور با اکثریتی کم تعداد و کمتر از یک درصد آراء مأخوذه و اختصاص دادن تنها ۳۶ درصد واجدین شرایط که در مقایسه با رؤسای جمهور پیشین رقمی اندک بافاصله بسیار زیاد است. از سوی دیگر باید توجه کرد که همه رأی‌دهندگان به رییس‌جمهور بر اساس این شعار‌ها رأی نداده‌اند، در همین شرایط مردم در انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا در سراسر کشور به کاندیداهایی رأی داده‌اند که اکثریتشان در طول انتخابات در جریان حمایت‌کننده از آقای روحانی نبوده‌اند، چه بسیار افرادی که به خاطر روحانی بودن، سوابق طولانی و شناخته‌شده بودن دکتر روحانی قبل و بعد از انقلاب، تشتت گفتمانی کاندیداهای مدعی اصولگرایی بر سر مواردی نظیر هسته‌ای، کوی دانشگاه و…. سخن گفتن مبهم و کلی و نخبگانی کاندیداهای مدعی مقاومت و بی‌توجهی به مسائل عینی زندگی مردم، تجربه تاریخی مردم ایران مبنی بر تغییر رویکرد‌ها و انتخاب گزینه‌های مختلف در تفاوت با گذشته، تصویر خوب ارائه‌شده از اقدامات و جایگاه‌های گذشته در اداره کشور و نگاه‌ها به مسائل واقعی کشور، فیلم‌ها و سخنرانی‌های خوب کاندیدای پیروز در برابر موارد مشابه ضعیف سایر کاندیدا‌ها و…. همه و همه در نتیجه انتخابات دخیل بوده‌اند، حال چگونه می‌توان از این‌همه عقب‌نشینی مردم از شعارهای انقلاب و مقاومت را نتیجه گرفت؟

طبیعی است مهم‌ترین تأثیر فشار‌ها در تحریم‌ها در زندگی عینی مردم بوده است، اما مردم از انتخابات و حضور گسترده‌تر از گذشته در راهپیمایی‌ها تا تمکین و عدم تن دادن به التهابات اقتصادی و کمک به‌نظام همراهی کرده‌اند- بر خلاف سال‌های ابتدایی دهه هفتاد در زمان زمامداری جریان حاکم فعلی که چند سال کشور هر ماهه با التهابات و شورش‌هایی که بعضاً با مجروح و کشته همراه بود- ، از کجا می‌توان چنین تحلیل‌هایی اتخاذ کرد؟

از سوی دیگر بسیاری تحلیل‌گران غربی به انسجام ملت ایران در برابر تحریم و عدم تحقق تغییر محاسبات مردم و مسئولین با تحریم‌ها و سایر فشار‌ها تأکید داشته‌اند.

ب) آیا رهبری عقب‌نشینی و تغییر رویکرد را تجویز کردند؟

• استراتژی کلی نظام در تعامل با نظام سلطه

رهبر انقلاب از ابتدای رهبری خود ضمن تکرار آرمان‌های انقلاب اسلامی در سیاست خارجی نظیر صدور انقلاب، بیداری اسلامی، حمایت از مستضعفین جهان، مقابله با استکبار جهانی، نفی سلطه‌گری و سلطه‌پذیری و… راهبرد مبتنی بر عزت، حکمت و تقیه و بعد‌ها حکمت و عزت و مصلحت را تجویز نمودند. باوجود تغییر مسئولین و نگرش‌های آنان و حتی تجدیدنظرطلبی‌های گسترده در دهه هفتاد هیچ‌گاه این سیاست کلی در نظام تغییر نکرد. اصل مذاکره با آمریکا هیچ‌گاه خط قرمز نبوده (کما این که ایشان در سخنرانی حرم رضوی و در زمان دولت پیش به عدم مخالفت با اصل مذاکره ضمن عدم خوش‌بینی به نتایج آن تأکید کردند)و زیر سلطه آمریکا رفتن خط قرمز معرفی شده است و مذاکره و رابطه تا عدم تحقق شرایط ملت ایران مثل تغییر موضع گرگ و میشی، جبران خسارت‌های وارده بر ملت ایران و جنایات آمریکا علیه ملت، خودداری از تلاش برای تغییر نظام و حمایت از مخالفان (نه صرف اعلام مزورانه)، پایان دادن به خوی قلدری و حمایت از رژیم اشغالگر قدس و… منوط شده است.

سخن اخیر رهبر انقلاب در مورد نرمش قهرمانانه نیز از همین سنخ بود. ایشان در ادامه فرمودند: «این کشتی‌گیری که دارد با حریف خودش کشتی می‌گیرد و یک جاهایی به دلیل فنّی نرمشی نشان می‌دهد، فراموش نکند که طرفش کیست؛ فراموش نکند که مشغول چه کاری است؛ این شرط اصلی است؛ بفهمند که دارند چه‌کار می‌کنند، بدانند که با چه کسی مواج هند، با چه کسی طرف‌اند، آماج حملهٔ طرف آن‌ها کجای مسئله است؛ این را توجّه داشته باشند (۱۳۹۲/۰۶/۲۶ بیانات در دیدار فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) و در سخنرانی‌های دیگر در جمع خبرگان به‌ضرورت عدم عبور از خط قرمز‌ها اشاره کردند: «لکن این مانور هنرمندانه نبایستى به معناى عبور از خطوط قرمز، یا برگشتن از راهبردهاى اساسى، یا عدم توجّه به آرمان‌ها باشد؛ این‌ها را باید رعایت کرد». (۱۳۹۲/۰۶/۱۴) در جمع هیئت دولت نیز به عدم اعتماد به دشمن و عدم نگاه به بیرون برای حل مشکلات تأکید کردند: یک شاخص دیگر هم… تکیه به ظرفیّت درون‌زاى کشور است؛ نگاه‌مان به بیرون نباشد. این،… امیدمان را به بیرون از ظرفیّت داخلى کشور ندوزیم…. نمی‌شود از دشمن و روشهاى خصمانه‌اى که کرده، انتظار دوستى و محبّت و صمیمیّت داشت. نمی‌گوییم از این‌ها استفاده نکنید، امّا می‌گوییم اطمینان نکنید، اعتماد نکنید، چشم به آنجا ندوزید، چشم به داخل بدوزید. در داخل کشور خیلى امکانات وجود دارد که اگر چنانچه نگاه ما – چه در زمینه‌هاى اقتصادى، چه در زمینه‌هاى فرهنگى، چه در زمینه‌هاى گوناگون دیگر – [به آن‌ها باشد و] اگر بتوانیم از این نیروهاى داخلى استفاده کنیم، کلید حلّ مشکلات اینجا است؛ یعنى در درون کشور و امکانات داخلى کشور است که از این‌ها می‌شود خردمندانه بهره‌بردارى کرد. این‌ها باید شناسایى بشوند. و این است که رتبه‌ى ما را در دنیا بالا می‌برد. در مناسبات بین‌المللى سهم هر کشورى به قدر قدرت درونى او است؛ هر مقدارى که واقعاً در درون اقتدار داشته باشد، سهمش از مجموعه‌ى مناسبات بین‌المللى به‌‌ همان نسبت بالا‌تر است؛ این را باید ما تأمین بکنیم» ۱۳۹۲/۰۶/۰۶

حتی برای اولین بار از بازدارندگی توان ساخت سلاح هسته‌ای ضمن عدم صحیح بودن ساخت آن از دید جمهوری اسلامی سخن گفتند: «خب، ما سلاح هسته‌ای را نه به خاطر زید و عمرو، نه به خاطر آمریکا و غیر آمریکا، به خاطر عقیده‌مان قبول نداریم؛ هیچ کس نباید داشته باشد. وقتی ما می‌گوییم شما نداشته باش، معنایش این است که خودمان هم قاطعاً می‌گوییم نباید داشته باشیم و نخواهیم داشت؛ امّا مسئلهٔ آن‌ها مسئلهٔ دیگری است؛ آن‌ها حرفی ندارند که برخی از کشور‌ها هم فرضاً به وجود بیایند [که] انحصار آن‌ها را به هم بزنند، البتّه نمی‌خواهند انحصارشان به هم بخورد، امّا قیامتی هم بر پا نمی‌کنند؛ در مورد ایران اسلامی و جمهوری اسلامی قیامت بپا می‌کنند؛ چرا؟ چون داشتن یک چنین توانی، یک چنین قدرتی، پشتوانهٔ این نظام «لا تَظلِمونَ وَ لا تظلمون» است؛ چالش اصلى اینجا است؛ این را باید شناخت، این را باید دید»

از نگاه ایشان نرمش قهرمانانه با استواری و عدم عقب‌نشینی همراه است: «نمایندگان سیاسی جمهوری اسلامی ایران در جهان باید تیز‌تر از شمشیر، نرم‌تر از حریر و سخت‌تر از سنگ و پولاد باشند. عرصه سیاست خارجی میدان نرمش‌های قهرمانانه است، اما نرمشی که در برابر دشمن تیز باشد. بنابراین دیپلمات‌های ما باید در مواضع اصولی خود مستحکم بایستند و استقامت و پایمردی حضرت امام خمینی (رض) را الگوی خود قرار دهند.» (۱۳۷۵/۰۵/۱۷دیدار مسئولان وزارت امور خارجه و نمایندگان سیاسی جمهوری اسلامی ایران با رهبر انقلاب)

ایشان با تحذیر از عقب‌نشینی در موارد دیگر نیز تأکید کرده‌اند: ‌«بنشینید دشمن جلو‌تر می‌آید. گاهی به خاطر مصلحت، بعضی حرف‌ها را قبول کردیم اما دشمن پا روی حرف خودش گذاشت و با جسارت بیشتر جلو آمد، بنابراین باید در مقابل خواسته‌های نامشروع بیگانگان با قدرت ایستاد…. در آن دوره که ادبیات مسئولان ما آمیخته به تملق گویی از غرب شد… به‌واسطه همراهی با غربی‌ها وعقب‌نشینی‌هایی که انجام گرفت آن‌ها آنقدر جلو آمدند که من مجبور شدم شخصاً وارد میدان شوم»

پس در چارچوب سیاست خارجی مورد قبول ایشان عقب‌نشینی در مقابل دشمن تجویز نشده و حتی در ادبیاتی تندتر مسئولین ساده‌اندیش به عدم دوست‌پنداری دشمن تحذیر شده‌اند.

• تکلیف ما در نسبت با تصمیمات نظام و رهبری چیست؟

گفته می‌شود تصمیمات مهمی مثل مذاکره با آمریکا بدون اطلاع رهبری اتخاذ نمی‌شود، رهبری هم که تجویز نرمش نموده‌اند.

اولا در بسیاری موارد دیده‌ایم که اقداماتی بدون اطلاع رهبری یا با گذاشتن ایشان در عمل انجام‌شده از سوی مسئولین عالی نظام صورت می‌گیرد، مثل دیدار رییس مجلس با مبارک علی‌رغم نظر منفی رهبر انقلاب که به وسیله یکی از اعضای کمیسیون امنیت ملی مجلس هشتم افشا شد.

ثانیاً رهبری بر اساس ظرفیت موجود جامعه تصمیم‌گیری می‌کنند، در جامعه‌ای که یک صدا مخالف طاغوت است، تند‌ترین بیانیه‌ها علیه طاغوت داده می‌شود و گفته می‌شود، تقیه حرام است(زمان انقلاب). در جایی که مسئولین نظامی و سیاسی از فقدان امکانات سخن می‌گویند و در سوی دیگر جبهه‌ها از رزمنده خالی است، قطعنامه ۵۹۸ پذیرفته می‌شود. هفته بعد پس از هجوم مردم به جبهه بعد از پیام امام در مورد مرصاد در دیدار فرماندهان سپاه گفته می‌شود اگر این حضور را می‌دانستم قطعنامه را نمی‌پذیرفتم. در جایی مثل انرژی هسته‌ای در سال ۱۳۸۲ که مسئولین به دنبال سازش و عقب‌نشینی هستند، اما مردم مخالف‌اند و این مخالفت علناً ابراز می‌شود، راه میانه‌ای به وسیله رهبری دینی گرفته می‌شود. یعنی باید ظرفیتی ساخت تا رهبری بتواند وارد میدان شود. رهبری در یکی از دیدارهای دانشجویی ابتدای دهه هشتاد در پاسخ به مطالبه نقش‌آفرینی خود در مقابله با مفاسد می‌گوید بروید فضا بسازید رهبری وارد می‌شود و…. نه فقط رهبر جامعه دینی که حتی معصوم در تصمیمات کلان جامعه چنین برخورد می‌کند.

در‌‌ همان ایام جنبش دفاع از استقلال ایران (سال ۸۲) بعد از صحبت رهبری مبنی بر عدم سازشکار بودن مسئولین و نفی سازش ضمن نفی نگرانی‌های شدید جبهه‌ی انقلاب و اعلام ارزشمند بودن آن، شبهه‌ای بین نسبت آرمان‌گرایی دانشجویان و مصلحت‌سنجی مسئولین پیش آمد، بر همین مبنا رهبری نیز به‌ضرورت آرمان‌خواهی و نگه‌داشتن مطالبات حداکثری به‌وسیله جنبش دانشجویی تأکید کرده‌اند و فرمودند: «اگر شما جوانان نگاه به قلّه‌‏هاى آرمانى را کنار بگذارید، برآیندِ غلطى به وجود خواهد آمد. برآیندِ آرمان‏گرایى شما و چالش مسئولان با مصلحت‌ها، برآیند معتدل و مطلوبى خواهد شد؛ اما اگر شما هم دنبال مصلحت‏‌گرایى رفتید و گرایش مصلحت‏‌اندیشانه -یعنى صددرصد با واقعیت‌ها کنار آمدن- وارد محیط فکرى و روحى دانشجو و جوان شد، آن‏‌وقت همه چیز به هم مى‏‌ریزد و بعضى آرمان‏‌ها از ریشه قطع و گم خواهد شد. دانشجویان نباید آرمان‏گرایى را‌‌ رها کنند.». (بیانات در دیدار جمعی از اعضای تشکّل‌ها، کانون‌ها، نشریات، هیئت‌های مذهبی و شماری از نخبگان دانشجویی ۱۵/ ۰۸/ ۱۳۸۲) یعنی این فضاسازی و مطالبات حداکثری جزو مسائل واجب نظام است و رهبری به‌ضرورت تداوم آن و گفتمان سازی در فضای کشور و تصمیم سازی به‌ویژه به‌وسیله دانشجویان تأکید کرده است. «توانائی تصمیم‏‌سازی خیلی خوب است. بگذاریم دانشجو با فکر خود، با زبان باز خود، با تعلق کم خود، با گفتار و عمل خود، تصمیم‏‌سازی کند. تصمیم‏‌سازی کنید، گفتمان‏‌سازی کنید. این، مجری و مسئولین اجرائی را می‌کشاند دنبال این تصمیم و تصمیم‌‏گیری خواهند کرد و عمل خواهد شد». (بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اساتید و دانشجویان دانشگاه‌های شیراز- ۱۴/۲/۱۳۸۷) «مسائلى که با سرنوشت کشور ارتباط پیدا می‌کند، حتماً تحلیل و موضع داشته باشید». (بیانات امام خامنه‌ای در دیدار دانشجویان۱۳۸۹/۰۵/۳۱))

اهمیت این قضیه در موارد مربوط به سیاست خارجی دو چندان است، چرا که همین مطالبه و فشار افکار عمومی یک ابزار مهم در تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی و چانه‌زنی‌هاست، و این فشار‌ها تصمیمات را هدایت می‌کند.

پس هم به طور کلی و هم به‌صورت خاص در قضایای سیاست خارجی، فشار افکار عمومی و تأکید حداکثری بر آرمان‌ها موجب تصمیم سازی درست در کشور و عدم تسلیم واقع‌نمایی‌ها و تغییر محاسبات مردم و مسئولین می‌شود، هم یک ابزار جدی برای مسئولین است. هم تکرار اصول مهم است، هم مخالفت با تصمیمات غلط، هم ایستادن در مواردی که احتمال تصمیم‌گیری غلط هست. حتی ممکن است در مواردی تصمیم‌گیری درست باشد، تصمیم‌گیری کل نظام حتی با تأیید رهبری وقت باشد، اما باید باز حداکثری به اصول تأکید کرد، چرا که همین خود ابزار چانه‌زنی پای میز مذاکره به خاطر فشار افکار عمومی داخلی است. کما اینکه در قضایای هسته‌ای حتی در مذاکرات سعدآباد و اوج عقب‌نشینی حتی‌‌ همان اعتراض دانشجویی مقابل کاخ سعدآباد حتی فضای درونی مذاکرات را متأثر کرده بود، که در داخل ایران خشم وجود دارد. رهبر انقلاب نیز ضمن حمایت نسبی علنی از مواضع مسئولین امر در آن زمان، با مستحکم شدن موضع ملت نوع حمایت علنی خود را عوض کردند و حتی مخالفت خود از ابتدا باسیاست‌های هسته‌ای وقت را اعلام کردند.

حتی در تاریخ اسلام نمونه‌های چنین پیچیدگی در رفتار اهل‌بیت و یارانشان مشهود است. به‌صورت نمونه امام علی (ع) در قضایای بعد از رحلت پیامبر (ص) سکوت اختیار کردند، اما حضرت زهرا (س)، سلمان و مقداد و ابوذر و سایر یاران همراه به محاجه و اعتراض برخاستند، یا امام علی (ع) نسبت به حرکت‌های خلفا سکوت می‌کردند‌‌ همان زمان ابوذر تند‌ترین اعتراضات را می‌کرد. پیامبر در مواردی به خاطر اینکه یاران‌شان به‌صورت حداکثری عمل نکرده و منتظر دستور ایشان بودند، آن‌ها را توبیخ کرده بود. مثل قضیه توبه وحشی قاتل حمزه و عدم کشتن وی به‌وسیله یاران تا زمان عفو پیامبر و ناراحتی پیامبر از سکوت یاران تا تحقق عفو ایشان، که نشان دهنده عدم وجود توجیه برای سکوت تا زمان مشخص شدن نظر علنی رهبری یا به دنبال کدهای پشت پرده بودن است

البته سطح برخورد در موارد متفاوت است، وقتی ما می‌دانیم تصمیمی با رعایت مصالح و بدون تحمیل و محاسبات غلط صورت گرفته با موقعی که این‌گونه فکر نمی‌کنیم و اثر نادانی یا ناتوانی یا نخواستن و خیانت به چشم می‌خورد دو سطح برخورد می‌شود، یک‌جا می‌دانیم باز باید اعتراض کنیم تا پشتوانه دستگاه دیپلماسی برای امتیازگیری باشیم و یک جا که عدم اعتماد، حتی سوء ظن و مشخص بودن تحمیل‌گری معلوم است، با ادبیات دیگر صحبت می‌کنیم. اما در هر دو صورت سکوت جایز نیست. مگر اینکه رهبر جامعه دینی صریحاً امر به سکوت کند. مثل نامه امام خطاب به ایثارگران در مورد ضرورت عدم پرسش و بحث در باب پیام قطعنامه. یعنی حتی اگر رهبر انقلاب این مورد را تجویز کند، به معنای سکوت نیست. ولی نوع نقش‌آفرینی متفاوت می‌شود.

• قدر متیقن‌ها در مورد شرایط فعلی

جدای از ابهامات قدر متیقن‌هایی وجود دارد که برای ما یقینی است:

۱. عدم تغییر نظام ارزشی رهبری انقلاب در مورد سیاست خارجی.

۲. عدم بن بست در شرایط کشور و وجود راه‌های ممکن برای بهبود شرایط اقتصادی.

۳. دولت علی‌رغم تذکر رهبری ظرفیت‌های داخلی را فراموش کرده، به دنبال گره زدن همه‌چیز به سیاست خارجی است، از برنامه اقتصادی رییس‌جمهور و وزیر اقتصاد با محوریت صرف اقتصاد تجاری و محوریت دادن بخش خصوصی تجاری و با صبغه کمتر تولیدی با محوریت اتاق بازرگانی تا اقداماتی مثل گره زدن یارانه به وزارت نفت، بالا بردن میزان تولید وزارت نفت و دل بستن به فروش آن و از همه مهم‌تر کم توجهی به‌ضرورت‌های قطع وابستگی به نفت و اقتصاد مقاومتی است.

۴. کشور در شرایط بن‌بست نیست و جنگ نرم دشمن و عدم دانستن، ناتوانی یا نخواستن بعضی مسئولین صریحاً به القای بن بست در کشور و تغییر محاسبات مردم و مسئولین بر خلاف این جهت‌گیری تأکید دارد.

۵. خط قرمزهای ملت ایران و شروطش در قبال مذاکره با آمریکا، آشکارا رعایت نشده است، و مسئولین دل خوش به سخنرانی‌ها و تحلیل‌های رسانه‌ها در حال اتخاذ تصمیمات نگران‌کننده هستند.

۶. تلاش برای نمایش همراهی مردم با تصمیمات گرفته‌شده، جلوگیری از اعتراض به این روند و زدن برچسب افراطی‌گری بر آن و مقایسه با مواضع سران رژیم صهیونیستی و نمایش سازش با آمریکا به‌عنوان خط اعتدال در مقابل افراط گرایان. ضمن این که بدنه‌ای واقعی هم در میان مردم به مذاکره خوش‌بین هستند

• چه نباید کرد؟

۱. سکوت در برابر وضعیت به بهانه امر رهبری به همراهی با دولت.

۲. اقدامات تند بی‌توجه به برنامه یک عده برای برچسب افراطی زدن و منزوی کردن منتقدین و اینکه دولتی قرار است چهار سال سر کار باشد و با تمام ضعف و قوت‌ها نظام را در دهه پیشرفت و عدالت یک گام به‌پیش ببرد، و بی‌توجه به مواجه بودن با یک مجموعه کارکشته امنیتی که برای هر اقدام سناریویی با محاسبه پاسخ‌های احتمالی دارد.

۳. منتظر رهبری ماندن و منوط کردن موضع‌گیری به موضع رهبری یا سکوت در صورت موضع رهبری

۴. دل خوش کردن به سخنرانی‌های انقلابی مسئولین و بی‌توجهی به اعمال و سیاست‌های اعمالی آنان

۵. عدم به‌کار بردن ادبیات شکست و پیام قطعنامه‌ای

• چه باید کرد؟

۱. تکرار و مطالبه اصول و خواسته‌های ملت در مورد رابطه و مذاکره با شیطان بزرگ در هر شرایط و پی‌گیری میزان محقق شدن آن‌ها و نحوه عمل دولت در این رابطه

۲. اعتراض با ادبیات از موضع عزت ملی و منافع ملی نه صرفاً با ادبیات انقلابی و حزب‌اللهی و مطالبه جدی رعایت منافع ملی. یعنی باید بر اساس «قاعده الزام» از موضع ادعایی حریف او را مورد سؤال قرار داد.

۳. صحبت گسترده با افکار عمومی حول جنایات و خیانت‌های آمریکا علیه ملت ایران و بزرگداشت آن‌ها مثل سالگرد شهادت شهید نادر مهدوی در ۱۶ مهرماه و ۱۳ آبان و سالگرد برائت از مشرکین.

۴. مطالبه پی‌گیری حمایت از تولید ملی و تحقق اقتصاد مقاومتی از دولت و اعتراض به عدم پیگیری سیاست‌های مربوط به آن.

۵. بزرگ کردن ضرورت نمایش دستاوردهای عینی نرمش و مشخص شدن بخش قهرمانانه آن.

۶.بازگویی وضعیت کشورهای کرنش کرده مقابل آمریکا و آثار آن و تجربیات مقاومت و آثار آن بر تأمین معیشت مردم.

۷. نشان دادن این که چرخیدن چرخ صنعت وابسته به چرخیدن چرخ سانتریفیوژهاست با نشان دادن کاربرد پرتوهای هسته‌ای بر کشاورزی و سلامت و نیازهای دراز مدتی مثل تولید سوخت زیردریایی و کشتی و….

همین مطلب در تریبون مستضعفین

 

این نوشته در یادداشت ارسال و , , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

40 پاسخ به تحلیلی نرمش قهرمانانه و ضرورت‌های زمانه

  1. کشاورز می‌گوید:

    بسم الله
    با سلام،
    اینجانب به شدت مخالف از سرگیری روابط هستم، و مثل بقیه دوستان قلبم از زمان تماس تلفنی کذایی به شدت در فشار و ناراحتی است!
    با کلیت حرکت بچه هایی که در فرودگاه تجمع کردند موافقم، و نیز با بدرقه ای که بچه های بسیج در فرودگاه از رئیس به عمل آوردن نیز به شدت موافق بودم،
    ولی، ضمن اینکه شانتاژ و سروصدای بی خودی و دروغهای رسانه ها رو باور نکردم اما بر این باورم که در اینگونه حرکات ها باید با برنامه ریزی و هوشیاری بیشتری پیش رفت. در حرکات قبلی هم دیده شده که دوربین ها و چشم ها و قلم های مغرض و شیطون فعال هستند و منتظر یک حرکت که فضا رو مسموم کنند و اصل خبر رو به حاشیه ببرند و حاشیه هایی رو که خودشون پرداختند به جای متن اصلی به خورد افکار ملت بدند!
    گرچه در جریان برنامه ریزی ها نبودم، اما قبول دارم که اون فرصت کم بین تلفن و بازگشت فرصت برنامه ریزی آنچنانی هم نمی داد.
    و در این بین از این رو به اون رو شدن شعارها و مطالبات دوستان اصلاح طلب که بعضا منتسب به فتنه سبز هم هستند نیز بسیار جالب و خنده داره…!
    و من کان لله کان الله له

  2. علی می‌گوید:

    شهبازی خان توی این چندروزازشبکه های مختلف ورسانه های مکتوب وسایت های داخلی وخارجی که به این موضوع پرداخته وعکس هارامنتشرکرده وهمچنین نظرات مردم وکارشناسان موافق ومخالف این کارشماراموردارزیابی قرارداده بودندتاجاییکه می تونستم دیدم وهمچنین نظرات خودت راباکمال تاسف چیزی که گیرم امداین بودکه این جمع خیلی محدودیکسری افرادجاهل وفریب خورده ونادان هستندکه ازجایی حمایت وپشتیبانی می شوندکه البته ماهیت پلیدی انهانیزبرای ملت روشن است زیراانهایاداورخوارج درزمان مولای متقیان وانجمن حجتیه درزمان خمینی کبیرمی باشندکه چون زمان امام جرات خودنمایی نداشتندولی بعدازفوت ان سفرکرده دندان کفتارصفت خودرابرای انتقام ازیاران وپیروان اوتیزکرده وچندی نیزموفق شدندتااینکه باخواست خدای منان ملت زوداینهاراشناخته ولی بخاطراینکه خیانت واسیب های که به این مملکت زدندخودرا پشت نقاب دین ومذهب قایم می کنندحتی ان اندازه ازمردانگی برخودارنیستندخودشان مسئولیت کارشان رابرعهده شماهاراکه نه سوادواقعی دارید(شایدمدرک داشته باشیدکه دستمزدتان است)نه تجربه کافی ونه قدرت تشخیص به میدان می فرستندپس بشین باافرادخبره ومطلع مشورت کن ببین عاقبت این گونه وحشیگریهاچه شدازسرنوشت ۳سعیدمعروف درس بگیرومطمئن باش ان باظرفیت اگررای هم می اوردتراتاسطح معاون وزیراطلاعات بالانمی اوردندانکه این قدربالارفته عاقبتش واجبی خوردن شدان یکی که دادستان کل تهران بودازترس شاکیان فراری است وان یکی هم که دران دخمه مخوف دچارعذاب وجدان وخودخوری حال شماکه جای خودداریدقربانی کردن تان سه سوته است وضمنا۸سال تمام درسطح ملی وازرسانه های گفتاری وشنیداری وتریبون های رسمی ونمازجمعه باتمام توان شخصیت های مورد علاقه این ملت راموردشدیدترین تهمتها وافتراهاقراردادندولی اگروجدان وعقل داشته باشی می بینی ملت نه تنهابه اینهابدبین نشدبلکه بادوخط نامه سیدمحمد عزیزنتیجه انتخابات ازاین روبه ان روشدامیدوارم وقتی این پیام راخواندی حداقل عصبانیت خودراکنترل کرده وروی همه اینهافکرکنی وحداقل این انتظاررادارم که جواب بی قبول داری یا نه

  3. بسیجی زمان جنگ می‌گوید:

    آقاسعید سعادت جنایت شما وهفکرانتان از امریکا بیشترنباشد کمتر نیست چون تمام تورم-تلفات جاده ای-رشدآمار بیکاری- پایین آمدن سن اعتیاد-بالا بودن سن ازدواج-رشدفساد ودزدی ازهمه مهترعدم توجه عمومی به آموزه های دینی مانند قبح اسراف ودروغ وخیانت درامانت وبیحرمتی به بزرگترها وظاهری بودن اعمال دینی وریاکاری و… همه وهمه نتیجه پوشیدن وارونه پوستین دین است که متاسفانه شماها باسوءاستفاده از طینت واحساسات پاک مردم وخون شهدابا پشتوانه برخی معممین منبری وامکانات رسانه ای رایگان و صدا وسیما ودستگاه قضایی ونهادهای نظامی وانتظامی وثروت بی حدوامکاناتی که سران شمابه ناحق اندوخته اندمانع پیشرفت سطح زندگی مردم شده اید وجامعه را از درون فرسوده میکنید

  4. بسیجی زمان جنگ می‌گوید:

    آقاسعید سعادت جنایت شما وهفکرانتان از امریکا بیشترنباشد کمتر نیست چون تمام تورم-تلفات جاده ای-رشدآمار بیکاری- پایین آمدن سن اعتیاد-بالا بودن سن ازدواج-رشدفساد ودزدی ازهمه مهترعدم توجه عمومی به آموزه های دینی مانند قبح اسراف ودروغ وخیانت درامانت وبیحرمتی به بزرگترها وظاهری بودن اعمال دینی وریاکاری و… همه وهمه نتیجه پوشیدن وارونه پوستین دین است که متاسفانه شماها باسوءاستفاده از طینت واحساسات پاک مردم وخون شهدابا پشتوانه برخی معممین منبری وامکانات رسانه ای رایگان و صدا وسیما ودستگاه قضایی ونهادهای نظامی وانتظامی وثروت بی حدوامکاناتی که سران شمابه ناحق اندوخته اندمانع پیشرفت سطح زندگی مردم شده اید وجامعه را از درون فرسوده میکنید

  5. منصف می‌گوید:

    ببین مرتیکه امل تا افراد متحجر و شارلاتانی مثل تو در این کشور داریم عقب مانده می مانیم خدا ابرویتان را بیشتر از این ببرد

  6. همان حمید می‌گوید:

    برادر جان

    چرا نمی خواهید باور کنید که مردم از افراطی گری بیزارند؟؟؟

    چرا نمی خواهید درک کنید مردم از تبدیل ایران به سوریه ای دیگر نگرانند (که هموطن سر هموطنش را ببرد)؟؟؟

    چرا نمی خواهید در ک کنید مردم هنوز از باتومها و گلوله ها و ضرب و شتمهای ۸۸ دل خونند؟؟؟

    چرا نمی خواهید باور کنید در سال ۸۸ عدم اجازه به مردم برای بیان احساسشان باعث برخی افراطها شد؟؟؟

    چرا پیغام این انتخابات را دریافت نکرده ید؟؟؟

  7. حمید می‌گوید:

    محمد صادق ، سعید سعادت عزیز

    شما هموطن من هستید

    من شما را به عنوان یک هموطن دوست دارم

    کاش دست از افراطی گری بر می داشتید و به رای مردم احترام می گذاشتید ، کاش

    خوب یا بد ما و شما جزئی از این مملکت هستیم ، این که به نابودی هم بیندیشیم درست نیست

    این که اصلاح طلب و یا اصولگرا به نابودی هم بیندیشند ایران را به نابودی می کشاند

    به امید روزی که طیفهای مختلف وجود نظرات مخالف را باور کنند

    • امین می‌گوید:

      عزیز من هموطن عزیز هیچ یک از ما به نابودی هم فکر نمی کنیم ،فقط این وسط انگار این مائیم که محکومیم به حرف نزدن ،محکومیم به انزوا ،محکومیم به همه ی اون چیز هاییی که در طی این سی سال انقلاب به ما بستند و حق دفاع از خود رو هم به ما ندادند ،
      عزیز من ما و امثال ما اگر این قدر دل شوره داریم ،اگر این قدر دست و پا می زنیم ،اگر این قدر فکر و خیال و نا راحتی داریم به خاطر تو هموطن عزیز که با بازی های رسانه ای داری فریب می خوری .
      تاریخ می گه یه بار دیگه هم مردم فریب خوردن ،فریب حربه ی رسانه ای معاویه و حکمیت رو پذیرفتن بعد چی شد همون مردم علی رو به شهادت رسوندن گفتن اون نباید به خواسته ی ما تن می داد .
      برو تو کتاب “اکثریت خاموش” مطالعه کن ببین همون آمریکایی که عراقیا برای آمدن نیروهای نظامیش سوت و کف زدن و اسپند دود کردن و هلهله و رقص و… چه جنایاتی رو شاهد بودن ،الآن دیگه صاحب مال و ناموس خودشون هم نیستن ،مدام عملیات تروریستی وحتی اساتید دانشگاه ها و نخبه های دانشجویی اگر راضی به پناهندگی در آمریکا و یا کشور های غربی نباشن ربوده شده و هیچ کس اثری از اون ها پیدا نمی کنه .
      متأسفانه نمی ذارن بگیم و خودشون هم نمی گن و ما رو هم محکوم می کنن به افراطی گری.
      دوستی با آمریکا برای مسلمون جماعت هیچ منفعتی نداره ،مخصوصا معیشتی مثل زمان شاه که به ما می گفتن ژاندارم منطقه اما مردم حتی تو شهر ها برای گرم کردن خودشون باید تو صف های طویل نفت وا می ستادن .
      عزیز من با بازی رسانه ای تو و ما رو فریب می دن و همون طور که گفتن اگر حمله کنن این سیاست مدارای خود باخته ترسو هیچ وقت به خط مقدم نمی رن برای دفاع و از من و تو توقع دفاع دارن ،مثل اوایل انقلاب فرکانس هایی که بنی صدر به آمریکا داد و وقتی حمله شد نه تنها کمک نکرد بلکه چوب لا چرخ گذاشت و بعدم …. .
      و لله العزهُ جمیعا ….و العاقبهُ للمتقین …..

    • سعید سعادت می‌گوید:

      ما هم به رأی همه مردم احترام گذاشته‌ایم، برخلاف آن‌ها که سال ۸۸ با استدلال‌های پوچ و مسخره و بچه‌گانه نه به رأی مردم . نه به مردم، احترام نگذاشتند. ولی آیا رواست که ندانسته وقایعی از این دست را تحلیل کنیم؟
      هرچند ما در هر دولتی حق اعتراض را برای خودمان و شما محفوظ می‌دانیم!

  8. امین می‌گوید:

    مریز آبروی سرازیر مار را به ما باز ده نان و انجیر ما را
    خدایا اگر دستبند تجمل نمی بست دست کمان گر ما را
    کسی تا قیامت نمی کرد پیدا از آن گوشه ی کهکشان تیر ما را
    ولی خسته بودیم و یاران هم دل به نانی خریدند شمشیر ما را
    ولی خسته بودیم و می برد طوفان تمام شکوه اساطیر ما را
    طلا را که مس کرد دیگر ندانم چه خاصیتی بود اکسیر ما را
    چه خوش گفت حاج ابراهیم همت به بچه های لشگر۲۷ که اگر نجنگید ناتو میاد آمریکایی ها میان ،چه خوش گفت امام علی که هر قومی که در خانه ی خودش با دشمن بجنگه خوار می شه .فقط می تونم بگم به قول شهید حاج ابراهیم همت ما عادت کردیم به این برچسب ها ولی رفقا یادتون باشه نباید تنگه رو رها کنیم به قول حضرت امام خامنه ای بیدار باشید و اقداماتتون رو به جا و به موقع انجام بدین .

    • پژمان می‌گوید:

      پسر خوب هر زمان مقتضیات زمان خود را دارد پس بلا تشبیه اگر پیامبر به اصحاب گفت دور شهر خندق

      بکنید شما هم دور ایران خندق بکن و بگو من به دستور رسول خدا عمل کردم

      چرا اینقدر افکار شما جماعت بسته است و نابود شدن مردم را در فقر و فساد نمی بینید

      کسانی که در لغو تحریمها گام بر نمی دارند چگونه پاسخ کودکان گرسنه ، خانواده هائی که به خاطر

      فقر به فساد کشیده شده اند ، شرمندگی دائمی مردان در مقابل خانواده هایشان ، طلاقهای ایجاد

      شده به واسطه فقر و فساد را می دهند و خود را دیندار می دانند

      اف بر این دینداری ، شما نسل آینده را از دین بری کردید

      به مدارس بروید و ببینید چند درصد نسل آینده در نماز ظهر شرکت می کنند

      با وجود آنکه تشویقها و تاکیداتی بر حضور آنها در نماز جماعت وجود دارد

  9. محمد می‌گوید:

    خدا لعنتت کنه مرتیکه احمق
    باید شما افراطی ها رو اعدام کرد.

  10. بی نام می‌گوید:

    ببینید دوست عزیز، حداقل دستاوردهای سفر ریاست محترم جمهور و هیات همراه به نیویورک:
    ۱-ترمیم چهره مخدوش‌شده ایران تا حد امکان طی چند سال گذشته
    ۲- جایگزین‌شدن دیپلماسی فعال و قابل‌اعتماد به‌جای دیپلماسی غیرفعال و تنزل‌یافته گذشته.
    ۳- برداشتن نخستین گام بلند برای فروریختن دیوار بی‌اعتمادی میان ایران، آمریکا و اروپا پس از ۳۵ سال.
    ۴- پافشاری بر صلح‌طلب‌بودن دولت و ملت ایران در جهت اعتماد‌سازی در افکار عمومی جهان.
    ۵- اتخاذ استراتژی واحد برای پیشبرد مذاکرات و کنارگذاشتن تاکتیک‌های مقطعی برای برون‌رفت از چالش‌های جهانی.
    ۶- ارتقای سطح مذاکرات در نخستین گام با حضور همه وزرای خارجه ۱+۵ به‌ویژه وزیرخارجه ایالات متحده.
    ۷- تصحیح نگاه رسانه‌های جهان در توجه مجدد به ایران.
    ۸- بالا رفتن روحیه ایرانیان مهاجر و امید برای بازگشت به میهن.
    ۹- تصحیح ادبیات بالاترین مقام اجرایی کشور، از خشن و رماننده به ادبیاتی نرم، مودبانه و احترام‌برانگیز.
    ۱۰- تاکید بر تکیه دولت بر آرای مردم و اخذ مشروعیت از آن.
    ۱۱- شکست گفتمان جنگ‌طلبانه سال‌های اخیر در داخل و خارج از کشور و به انزوا راندن این‌گفتمان.
    ۱۲- ضعیف‌شدن صداهای مخالف و رساترشدن صداهای موافق ایران.
    ۱۳- بازترشدن فضای رسانه‌ای داخل کشور.
    ۱۴- ایجاد حس خوشبینی در مردم و بازگشت اعتماد به جامعه با کم‌شدن یأس و ناامیدی.
    و هنوز می‌توان از این دستاوردها برشمرد.
    می‌توان از متن سخنرانی «حسن روحانی» ایراد گرفت. می‌توان بهانه‌ها و ایراد‌های دیگر هم یافت. اما آنچه را نمی‌توان نادیده انگاشت، دستاوردهای ارزشمندی است که از رهگذر این سفر عاید شده است… دستاوردهایی که پس از پایان سفر همچنان استمرارخواهند داشت.
    این اسرائیل و برخی همسایگان عربی هستند که در حال حاضر بیشترین دلهره و نگرانی را از تنش زدایی بین ایران و امریکا و اروپا دارند، زیرا تمایل دارند همچنان ایران در انزوای سیاسی و اقتصادی به سر برد.

    پس بیایید به رئیس محترم جمهور و وزیر محترم خارجه اعتماد داشته باشیم و پشتیبان آنها باشیم، به فکر منافع ملی باشیم نه منافع فردی

  11. یک ایرانی می‌گوید:

    سلام . همتون سرکارید .

  12. حاتم می‌گوید:

    ببین براردر بسیجی، بسه. بسه. عکساتم توی حمله به روحانی بود. بسه آقا. شما فقط یازده درصدین. نمیتونین برای این ۸۹ درصد تعیین تکلیف کنین. روحانی نماینده اکثر مردم هستش. ما هم میخوایم مثه انسان زندگی کنیم. من شما بسیجیا و سپاه رو با طالبان و القاعده تو یه خط میبینم.

    • سعید سعادت می‌گوید:

      ممنون که حداقل ما را می‌بینید!

      • بشیر می‌گوید:

        ۱بله ما همه راهم وطن خوددانسته وخواهیم دانست فارغ ازهرگرایش دینی وسیاسی وعقیده انها نیزمحترم وقابل نقدوبررسی ولی تفکرات خوارجی وافراطی وحرکات اوباشگرانه عده ای جاهل وفریب خورده درمقابل منتخب ملت به هیچ عنوان قابل قبول نیست ۲مابرخلاف نظر رییس سابق تان هیچ کس راخس وخاشاک نمی دانیم ویا برخلاف علم الهدی بندگان خداراگاووگوساله خطاب نمی کنیم

  13. تازه وارد می‌گوید:

    سلام
    من نسبتی با ادبیات توهین آمیز ندارم.چون تازه با سایتتون آشنا شدم اول ترجیح دادم کمی مطالبش رو بخونم تا محتوای فکری شما و طیفتوندر نوشته ها بیشتر دستم بیاد.
    از عنوان سایت شروع کنیم:
    ۱-آیه قشنگی هست.قیام برای خدا و انجام تکلیف فردی و الهی.مطمئنا این حرکت مبتنی بر آموزه های دینی هستش و رعایت اصولی که شرع مقدس و اخلاق دینی بهش حکم میکنه.این آیه برای مقابله با باطل هست.در مواردی که منتسب به طیف تندروها هست و نمونه اخیر آن همین اجتماع برخی هموطنان و اعتراض قولی و عملی به رئیس جمهور.حجت عقلی و شرعی و نقلی برای توجیه این حرکت مطمئنا آیه مکتوب درسایت شما نمیتونه باشه.چون دلیلی برای اثبات باطل بودنش نیست مخصوصا اینکه این مقام سیاسی یک مقام رسمی منتخب مردم و مورد تایید رهبر انقلاب هست و تا این لحظه هم واکنش توبیخی هم از سوی رهبر نداشتیم که حجت باشه برای ما و بخایم خودی نشون بدیم.
    ۲-نمونه های این تندروی ها که متاسفانه منتسب به جریان دوستان شما هم هست دستاوردهای مثبت و قابل توجهی برای کشور نداشته و در بهترین شکلش که همین انتخابات ریاست جمهوری هست با وجود مواضع روشن و صریح و تجمیع نیروهای حمایتی یک رای حدود ۵ میلیونی به نامزد شما اختصاص پیدا کرد و حتما قبول دارید پشتوانه این رای به منزله تایید نظری و عملی منطق شما نیست.(در مورد بقیه نامزدها هم مشابه همین وضعیته)
    ۳-اعلام نارضایتی رهبر انقلاب میتونست سر مشقی برای عاشقان اسلام و ولایت باشه تا نصب العین خودشون قرار بدن و مشابه حرکتهای قم و حرم امام پیش نیاد ولی ظواهر امر نشون میده چنین اراده خیری در گروهای تندرو دیده نمیشه و نشانه ای از حب ولایتی درشون نیست.(البته در مورد همین چند ده نفر)
    ۴-در کدام منطق دینی و اسلامی و اخلاقی این جواز صادر شده که به عالی ترین مقام کشور بعد رهبر توهین بشه و به ماشینش حمله کنن و مشت بزنن و شما هم بعنوان نماد یک دانشجوی اسلامی و بسیجی حاضر باشد؟
    اصلا فلسفه این حضور بعنوان اعلام مخالفت آیا یک تکلیف شرعی بود یا یک تصمیم شخصی؟مطمئنا شما از این تحلیل برخوردار هستید که وقتی یک شخصیت سیاسی در تریبون خبری اعلام میکند اختیار کامل دارد برای گفتگو یا اتخاذ تصمیم چه معنی میتواند داشته باشد.اگر این اراده بر واگذاری چنین حقی به ایشون وجود نداشت ممطئنا با تکذیب مواجه میشد در حالیکه فعلا این تکذیبیه صادر نشده اونم با اعلام نظر رهبر در مورد نرمش قهرمانانه.
    ۵-عقل سلیم حکم میکنه بعد از گذشت سالیانی اند از انقلاب و حضور تفکرهای افراطی و تفریطی و دستاوردهای اون مصالح عمومی کشور اسلامی بر مصالح گروهی و جناحی ترجیح داده بشه مگر اینکه این طیف تندرو بخان خارج از اراده ملی و سیاسی کشور حرکت کنن که نتیجه اش انزوای عمومی هست و روشن ترین پیام این حرکتهای خودسرانه عدم اعتنا به قانون،عدم پایبندی به اصول دینی و اخلاقی،عدم توجه به فرمایشات رهبر است.
    اینجاست که عقل حکم میکند به تحلیل مواضع پرداخته و در صورتی که خطایی رخ داده اصلاح نظری صورت بگیرد.

  14. باغبان می‌گوید:

    تحلیل تون خیلی کامل و جامع بود.
    به دقت خوندمش.بسیاری از سوالاتمو برطرف کرد.
    خیلی ممنون از شما

  15. ll می‌گوید:

    خسته نباشی

  16. سید مصطفی موسوی می‌گوید:

    سلام دلاور
    خدا قوت
    بعد از اون بازتاب ناجوانمردانه قصه فرودگاه که تلفنت رو هم جواب ندادی نگرانت شدم.
    انشا الله سعی می کنیم امروز شاخه قم کمیته صیانت از منافع ملی رو هم راه اندازی کنیم.
    خداوند بر توفیقات شما بیافزاید
    ضمنا دوستانی که ناسزا می گویند، اگر اندکی صبر کنند و فقط به قدر دانسته های خودشان سخن بگویند و تقوا را رعایت کنند به زودی خیلی از مسایل برایشان روشن خواهد شد و دیگر آن زمان مجبور نیستند بار شرمندگی از بزرگ مردانی مثل صادق شهبازی را به دوش بکشند.

  17. علی می‌گوید:

    براتون متاسفم.

  18. مرتضي می‌گوید:

    تحلیل بسیار منطقی و درستی بود اقا صادق،
    این توهینها قطعا به اجر شما اضافه خواهد کرد خدا خیرتان بدهد که از سایتهای ضد انقلاب و اصلاح طلب تا سایتهای وابسته به اصولگرایان بی بصیرت شما رو تخریب می کنند، این نشون دهنده اوج بصیرت شما است که تحملش برای اونها سخته.
    همیشه دعاگوی شما خواهم بود

  19. علی تهرانی می‌گوید:

    بیبین برادر منم مثل خودت یه بسیجیم ولی همش دارم تاوان حماقت و تند رویای شما رو میدم
    به خاطر خدا بس کنید این سلفیگری رو

  20. حمید رضا می‌گوید:

    صادق جان پرتاب نکردن کفش رو هم به نباید ها اضافه کن !!!
    به نظرم در مورد شکل و نحوه بیان مطالبات جنبش دانشجویی و همچنین سایر رفقای قائل به گفتمان انقلاب اسلامی باید بطور جدی فکر کرد .
    انتشار تصاویر پر از خشونت و عصبانی برخی از دوستان در فضای مجازی هیچ دستاوردی برای پیش برد گفتمان انقلاب اسلامی نداره.
    توجه کنیم که دولتی ها با ژست راستگویی و اعتدال گرایی ، ظاهرا تعدیل آرمان های انقلاب اسلامی رو هدف قرار داده اند.کمی ذکاوت و نرمش قهرمانانه در برخورد با دولتی ها هم راهگشاست.
    و من الله التوفیق و علیه التکلان

  21. آرش جلالی می‌گوید:

    تا ادمهای احمق و بیشعوری مثل شما هست این کشور با مشکل مواجه است

    • آرش جلالی می‌گوید:

      اون قیافه انتری که داری اصلا ادم نمی تونه تحلیلتو بخونه.
      تو هر گوه ی باشی ناخن کوچکه روحانی هم نمیشی پس زیاد هارت پرت نکن

      • زینب می‌گوید:

        شما خواهشا ساکت کل ناخنای روحانی امثال شما …
        چرک زیر ناخناشم شما باش
        شما ها خونشهیداتون رو خوب می فروشید ..
        بدبخت به امثال شما میگن که به خاطریه زنگ اوباما این جوری رقص میکنن.

      • کشته ی آرش جلالی و ادبش می‌گوید:

        من که اصلا این صادق شهبازی رو نمی شناسم. تازه الان سرچ کردم ببینم کیه. ولی واقعا این آرش جلالی کیه که اینقدر مودب و اهل بحثه!؟ اگه ریاست جمهوری رو دیدم حتما باید بخواهیم از تندیس آرش جلالی حتما استفاده کنن واسه نماد مودبی توی میدون همه ی شهرها!!!

  22. ali ahmadi می‌گوید:

    چقدر حقوق میگیری بسیجی دلاور؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    چقدر پاداش میگیری مستضعف؟
    چقدر ساپورت می شی بی کس و تنها؟
    و…..

  23. مجتبي می‌گوید:

    سلام. تندروی و حماقت و قتل و جنایت بس است. به فکر آخرت نیستید به فکر دنیا باشید که خدا نکند روزی این مردم خروش کنند و امثال شما را ببرند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *